คนคุกคิณฝุ่น NC EP 11
"ต่อจากนี้ มันคือของจริง"
ทันทีที่พูดจบวาคิณจัดการกระชากเสื้อตัวบางที่ไต้ฝุ่นสวมอยู่ออกก่อนจะก้มหน้าลงประกบจูบกับปากเล็กอย่างหยาบโลน มือหนาเลื่อนขึ้นล็อคใบหน้าเล็กให้อยู่กับที่ก่อนจะบีบปลายคางแน่น
"อื้อออ"
ความเจ็บที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นบีบบังคับให้ไต้ฝุ่นต้องเปิดปากเพื่อรับลิ้นร้อนของอีกคนเข้ามาในโพรงปากของตนเองอย่างไม่เต็มใจ
ร่างกายเล็กเริ่มดิ้นขัดขืนอย่างไม่ยอมแพ้ แต่สุดท้ายกลับต้องแพ้แรงของอีกคนที่มีมากกว่านัก
ในหัวเริ่มฉุกคิด หากเขาต่อต้านจะยิ่งทำให้อีกคนปล่อยตนเองไปยากขึ้น สู้ค่อยๆปั่นหัวหมอนี่เล่นเสียดีกว่า เมื่อคิดได้ดังนั้นไต้ฝุ่นจึงหยุดต่อต้านก่อนจะจูบตอบสนองอีกคนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้
นั่นทำให้คนที่คล่อมอยู่นั้นแปลกใจไม่น้อย แต่กลับไม่สนใจที่จะสงสัยหากแต่ตรงกันข้ามเมื่อวาคิณกลับตอบสนองตามแผนการของไต้ฝุ่นเสียอย่างนั้น
'เสือสองตัว อยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้หรอก'
ไต้ฝุ่นขบคิดจินตนาการว่าคนบนร่างเป็นหญิงสาวผู้น่ารักที่เขามักควงเล่นอยู่บ่อยๆ หากเขาคิดว่าเป็นวาคิณ มีหวังได้เป็นบ้าตายก่อนแน่
มือเล็กที่ถูกปล่อยเป็นอิสระนั้นค่อยๆสอดแทรกนิ้วมือลูบกลุ่มผมหนานุ่มของคนที่คล่อมตนเองอยู่ ปากพลันจูบแลกลิ้นกับอีกคน
เมื่อพอใจแล้ววาคิณจึงค่อยๆผละออกอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะค่อยๆเลื่อนมือลงไปสัมผัสโคนขาเรียวพร้อมบีบเคล้งคลึงเบาๆ
"แฮ่กๆๆ...วะ..วาคิณ เอาอีก..ได้มั้ย" เสียงติดจะออดอ้อนพร้อมสายตาที่ปริ่มน้ำช้อนขึ้นมองวาคิณอย่างยั่วยวน นั้นทำให้ผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความวิปลาสยังต้องชะงักชั่วครู่ หากแต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้นเมื่อวาคิณค่อยๆกระตุกยิ้มก่อนจะก้มลงกระซิบประโยคที่ทำให้ไต้ฝุ่นรอบยิ้มอย่างผู้ชนะ
"ได้สิ" เอ่ยจบก็ค่อยๆก้มลงประกบปากกับคนตัวเล็กอีกครั้ง มือหนาสอดเข้ารวบถอดกางเกงตัวโปรดของไต้ฝุ่นออกอย่างง่ายดายก่อนจะค่อยๆใช้มือเคร่งครึงเอวเล็กอย่างหยาบโลน
สมองร่างเล็กสั่งการให้ใช้แรงทั้งหมดถีบเข้าไปที่ท้องของอีกคนเต็มแรง ร่างสูงไม่ทันระวังจึงเสียหลักล้มลงจากเตียงอย่างหมดท่า นั้นจึงสบโอกาสให้ไต้ฝุ่นลุกขึ้นมาจากเตียงก่อนจะก้าวขาเล็กออกจากอาณาบริเวณพื้นที่นั้นให้ไวที่สุด
เขาไม่คิดว่าตนเองจะหลอกวาคิณได้สำเร็จ แต่อย่างว่า ความหื่นขึ้นหน้า สมองคงไม่ทันได้หยั่งคิดถึงเล่ห์กลอะไรเสียหรอก แบบนั้นจึงเสียท่าให้เขายังไงล่ะ
"กูขอลาออกจากการเป็นเลขามึง! ไอวิปลาส!!" สุ่มเสียงเล็กตะโกนด้วยแรงโทสะมากมายเสียลั่นห้องก่อนจะรีบก้าวเดินเตรียมออกจากชั้นสองอย่างที่ใจนึก แต่เขาคงลืมไปเสียแล้วว่าตนเองกำลังเล่นอยู่กับอะไร
เพราะเขาช้าไปหนึ่งก้าวเมื่อวาคิณลุกขึ้นพร้อมตามมากระชากกลุ่มผมนุ่มก่อนจะลากคนตัวเล็กกลับไปที่เตียงดังเดิม ร่างสูงคล่อมทับอีกคนไว้ก่อนจะดึงเชือกที่วางไว้อยู่บนหัวเตียงมามัดไต้ฝุ่นเอาไว้เสียแน่น
"ปล่อยกู!! หูหนวกหรอวะ กูบอกว่าลาออกไง ไอวิปลาส"
"ใคร..ให้มึงออก" สุ่มเสียงเยือกเย็นหลุดออกมาจากปากอีกคน รังสีน่ากลัวเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างฉับพลัน นั้นทำให้คนอวดเก่งเมื่อครู่เริ่มหวั่นใจ
เมื่อมัดอีกคนไว้กับหัวเตียงจนมั่นใจแล้วว่าจะไม่สามารถหลุดหนีเขาออกไปได้วาคิณจึงก้มลงทอดสายตามองคนอวดดีใต้ร่าง
"มึงบอกว่ากูวิปลาส บอกว่ากูผิดเพศ ถ้ามึงได้คนวิปลาสแบบกูทำผัวมึงคงใจขาดตาย..."
"มะ..มึงคิดว่ากูกลัวหรอ กูหลุดไปได้ กูจะสั่งคนตามฆ่ามึง คอยดูสิ" ประโยคขู่ที่หมายังไม่กลัวถูกยกมาพูดเมื่อร่างเล็กเริ่มสติแตก เขาไม่เคยเห็นมันพูดยาว ไม่เคยแม้แต่น้อย หากมันพูดยาวเหยียดแบบนี้ คนๆนั้นจะไม่พ้นการตายทั้งเป็น เมื่อคิดดังนั้นเขาจึงเริ่มคิดหาทางหนีให้พ้นจากสถานการณ์ ณ ตอนนี้
"หนี..ไม่พ้นหรอก"
เหมือนอีกคนจะล่วงรู้ความคิดของเขา เมื่อเสียงทุ่มต่ำที่ติดเย็นยะเยือกนั้นเอ่ยออกมาก่อนจะผละออกจากร่างของไต้ฝุ่นพร้อมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
"มึง..ค่อยๆคุยกันก็ได้ อยากได้อะไรก็บอกกูดีๆดิวะ" ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล สำหรับเขาแล้ว การเอาตัวรอดแบบนี้ถือว่าใช้ได้ผลที่สุด
"อยากได้มึง"
แต่คงใช้กับคนที่ชื่อวาคิณไม่ได้
คำพูดตรงไปตรงมาที่ทำให้ไต้ฝุ่นถึงกับหมดหนทางหนีนั้นเหมือนมีดที่ปักลงกลางใจไต้ฝุ่นทีละเล่มๆ
ยังไม่ทันคิดอะไรวาคิณกลับค่อยๆถอดเสื้อผ้าพร้อมปลดเข็มเข็ดและกางเกงออกเสียหมด เมื่อการกระทำทุกอย่างตกอยู่ในสายตาไต้ฝุ่น มันยิ่งตอกย้ำกับตัวเขาว่าหมอนี่มันน่ากลัวขนาดไหน
คนตัวเล็กเบือนหน้าหนีอย่างเขินอาย ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่อยู่ ถึงแม้ว่าเขาจะเจอร่างกายผู้ชายมาเยอะ แต่ไม่มีใครที่จะกล้ามาถอดเสื้อผ้าให้เขาดูแบบนี้ซักคน หมอนี่ชักไร้ยางอายมากขึ้นทุกวันแล้ว
ไม่ทันที่ไต้ฝุ่นจะได้คิดอะไร วาคิณกลับก้าวเดินเข้ามาพร้อมขึ้นคล่อมตนเองไว้ กายแกร่งค่อยๆเลื่อนมือลงไปสาวแก่นกายตนเองท่ามกลางสายตาของคนตัวเล็กที่จับจ้องการขยายขนาดของแก่นกายอีกคน
ผมคิดว่าตอนหลับ มันใหญ่แล้วนะ แต่พอเริ่มขยายผมกลับยิ่งใจเต้นรัวเมื่อมันกลับขยายขนาดไม่ยอมหยุดเสียที
แม่ครับ ช่วยผมด้วย ผมอยากมุดดินหนี
"อม" ยังไม่ทันได้หายตกใจกับขนาดที่ลูกเขาไม่สามารถเทียบติดได้เลยนั้น สุ้มเสียงทุ่มติดจะแหบนั้นกลับเอ่ยสั่งออกมาอย่างเอาแต่ใจก่อนจะดันแก่นกายขนาดใหญ่เข้ามาจ่อริมฝีปากของไต้ฝุ่น
"ไม่!" เอ่ยปฎิเสธแบบไม่ต้องคิด เพราะยังไงเสียเขาก็จะไม่มีวันทำเรื่องพันนั้นให้คนอย่างมันเป็นแน่ หากต้องแลกศักศรีกับเรื่องแบบนี้ เขาถือว่ามันเป็นการหยามเกียรติกันเสียเกินไป
"..." คำพูดของไต้ฝุ่นเหมือนลมอากาศเมื่อวาคิณไม่สนใจแต่กลับบีบปากเล็กแน่นเพื่อให้อีกคนยอมอ้าปากรับแก่นกายตนเอง แรงบีบที่มีมากนั้นส่งผลให้ไต้ฝุ่นยอมเผยอปากออกอย่างเสียไม่ได้ นั้นจึงทำให้วาคิณยัดแก่นกายตนเองเข้าไปได้
"ห้ามกัด ถ้ากัด..ลิ้นมึงขาด" โน้มตัวลงไปใกล้อีกคนพร้อมเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเหี้ยมพร้อมกับค่อยๆขยับแก่นกายเข้าใส่โพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ความยาวของมันค่อยๆสอดผ่านเข้าไปในลำคอของไต้ฝุ่นอย่างชำนาญ
"อื้ออ..เอ๊าอ๊อกไอ๊(เอาออกไป)"
"ซี๊ดดด..อ้าปากให้กว้างอีก"
เอ่ยสั่งก่อนจะตบเบาๆเข้าที่แก้มเล็กอย่างเร่งรัด นั้นจึงทำให้ไต้ฝุ่นอ้าปากให้กว้างตามคำสั่งอีกคนอย่างเสียไม่ได้
เอวสอบเริ่มกระทุ้งเข้าแรงขึ้นตามอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ มือหนาค่อยๆเลื่อนไปจิกกลุ่มผมนุ่มของคนใต้ร่างพร้อมสอบเอวใส่อย่างไม่ยั้งแรงแม้แต่น้อย
"อ๊อก..อึก..อื้อออ" ร่างเล็กพยายามจะขัดขืนอีกคนแต่กลับไม่เป็นผลแม้แต่น้อยเมื่อทุกๆอย่างในร่างกายเขามันไม่เอื้ออำนวยเพียงนิด ความอดสูที่ได้รับพลันทำให้น้ำตาที่เขาไม่คิดว่าชาตินี้จะได้เห็นมันนั้นไหลรินลงอาบแก้มตนเอง
หากแต่นั้นไม่สามารถทำให้วาคิณหยุดการกระทำอันหยาบโลนนี้ได้แม้แต่น้อย กลับกันที่ร่างสูงเพิ่มความถี่ในการกระทำร่างเล็กขึ้นอีก
ความเร็วในการกระทั่นเข้ามานั้นบ่งบอกว่าคนบนร่างกำลังจะเสร็จเสียแล้ว
เนิ่นนานที่ไต้ฝุ่นอดทนเฝ้ารอให้คนที่เขาเกลียดขี้หน้าเสร็จสมอารมณ์กามของตนเอง เพื่อที่เขาจะได้หนีกลับไปห้องนอนของตนเองเสียที
เขาไม่อาจทานทนกับภาพตรงหน้าได้ ภาพที่แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่อยากจะเชื่อเสียด้วยซ้ำ
"ซี๊ด..อื้มม" สิ้นเสียงทุ่มต่ำนั้นไต้ฝุ่นกลับรู้สึกถึงรสชาติคาวขุ่นของน้ำกามที่ไหลเข้าสู่โพรงปากตนเอง
"กลืนมันซะ"
ไต้ฝุ่นซ้อนตาที่อาบไปด้วยน้ำตาขึ้นมองอีกคน และดูเหมือนว่าคนด้านบนก็มองเขาอยู่ก่อนแล้ว
"กลืน..." วาคิณเอ่ยย้ำกับอีกคนพร้อมใช้สายตาที่ไต้ฝุ่นไม่สามารถมองออกชัดได้เนื่องจากน้ำตาที่บดบังการมองเห็นเสียหมด แต่เขาไม่เห็นก็พอจะเดาออกว่าอีกคนทำสีหน้าแบบไหน เขาจึงยอมกลืนตามคำสั่งอย่างไม่กล้าขัด
เมื่อกลืนและอ้าปากให้อีกคนดูเพื่อยืนยันแล้วนั้นวาคิณจึงยอมผละออกจากตัวเขาพร้อมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
"คราวหน้า ถ้าปากดี มึงจะโดนมากกว่านี้"
ประโยคที่ดังแผ่วออกมานั้นกลับค่อยๆเบาลงพร้อมสติสัมปชัญญะของร่างเล็กที่ค่อยๆดับวูบลงพร้อมเสียงแผ่วนั้น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น